Na podstawie Balladyny i innych tekstów kultury udowodnij, że nie ma zbrodni bez kary.
Teza mojej rozprawki brzmi: „Nie ma zbrodni bez kary”. W pełni zgadzam się z tą tezą. Każdy
grzech, nie ważne jak ciężki może oddziaływać na nas ze zdwojoną siłą.
Żadna zbrodnia nie przejdzie bez echa. Widać to na przykładzie „Balladyny” pióra Juliusza Sł
owackiego. Główna bohaterka utworu doszła do władzy poprzez serię morderstw i intryg. Zdrada był
a dla niej na porządku dziennym. Gdy osiągnęła swój cel: królewski tron i pozbyła się wszelkich
dowodów, uważała się za bezkarną. Nie było nikogo, kto mógłby jej w jakikolwiek sposób zagrozić. W
monecie w którym po raz trzeci wydała wyrok śmierci na winną(siebie) uderzył w nią piorun i zakoń
czył jej życie. Możemy jedynie się domyślać, że prawdziwa kara spotkała ją w Piekle.
O tym, że zbrodnia nie jest warta żadnych pieniędzy przekonał się również Judasz, jeden z
bohaterów biblijnych który sprzedał Jezusa za 30 srebrników. Mimo początkowego szczęścia, wkrótce
dociera do niego, co zrobił i nie mogąc znieść poczucia winy powiesił się. Sam wyznaczył sobie karę.
Dowodem prawdziwości tezy jest również postępowanie postaci Luke’a Castelana, jednego z
antagonistów serii książek „Percy Jackson i bogowie Olimpijscy” autorstwa Ricka Riordana. W swej ś
lepej pogoni za zemstą uwolnił wielkie zło, które go później pochłonęło. Przez to został skazany na
wieczne cierpienie będąc naczyniem dla Kronosa, wygnanego tytana, by wraz z nim cierpieć męki w
odmętach Tartaru.
Mimo iż można znaleźć przykłady nieukaranych zbrodni, istnieją dowody by sądzić, że życie
nie kończy się tu, na Ziemi. Według każdej z teorii po śmierci spotyka nas nagroda lub kara w zależnoś
ci od naszych czynów na tym świecie.
Jestem pewny kary za grzechy jak i prawdziwości tezy. Przytoczone tu argumenty w pełni
pokazują, iż każda zbrodnia pociąga za sobą konsekwencje.
G.Kowalik 3C

My hobby.

I took up my hobby at age of 10 when I was at 4th grade. My friend introduced me to the world of RPG games. During breaks we were so bored and one day he came up with an idea of a game where everyone creates his imagined character and together we create a story.

When people hear RPG, they think of computer games. In fact, it has nothing to do with computer. To play RPG you need a blank sheet of paper, a pencil and few dices. It is basically a storytelling. You and other players together create a story. I enjoy it, because you have almost no restriction and you can be whoever you want. It isn’t also the waste of time, because this improves your imagination even better than reading books.

I’d recommend this hobby to everyone. It’s cheap, funny and let you forget about troubles for a moment.

Teza: Udowodnij, iż warto czytać małego księcia

Mały Książę autorstwa Antoniego de Saint-Exupery to lektura szkolna nie bez powodu. Opowiada ona o przyjaźni i szukaniu celu w życiu. Po przeczytaniu jej wiele osób zaczyna inaczej patrzeć na świat. Słuszne więc wydaje się twierdzenie: Warto czytać Małego księcia.

Pierwszym z wielu argumentów przemawiającym za tezą jest to, iż Mały Książe to powieść filozoficzna, zawiera wiele wspaniałych cytatów i złotych myśli. Spójrzmy chociażby na postać pilota. Na początku powieści był jak zwykły dorosły, skoncentrowany na przyziemnych sprawach, lecz po spotkaniu z małym księciem zrozumiał, iż to nie wiek czyni nas dorosłym, lecz my sami. W mojej opinii Mały książę budzi w nas wewnętrzne dzieci

Należy zaznaczyć, iż pozwoli ona spojrzeć nam na świat z perspektywy dziecka, które dopiero poznaje miłość i przyjaźń, i dzięki brakowi trosk życia dorosłego patrzy na świat prostym umysłem i zdaje się rozumieć więcej niż większość dorosłych

Kolejną sprawą, którą chcę poruszyć to to, iż Małego księcia czyta się jednym tchem, nie tylko dlatego, że jest to krótka książka, ale i z powodów o wiele ważniejszych. Historia ta we wspaniały sposób opisuje historie przyjaźni oraz pokazuje nam, iż prawdziwa miłość potrafi przetrwać nawet długą rozłąkę.

Śmiem twierdzić, że czytając małego księcia możemy dostrzec również nasze własne błędy. Ilu z nas jest podobnych do ważniaka liczącego tylko gwiazdy i niedostrzegającego innych ludzi, a ilu jest jak kartograf, który nie dostrzegał piękna, a jedynie swoją pracę. Gdy czytamy małego księcia możemy wreszcie dostrzec wady kryjące się w naszych sercach.

         Myślę, że argumenty przytoczone przeze mnie nie pozostawiają najmniejszej wątpliwości, iż „Mały książę” autorstwa Antoniego De Saint-Exupery to książka, którą powinno się przeczytać choć raz w życiu.

G.Kowalik

Teenagers and young people should share housework equally with their parents.

Many teenagers think that they do not have to do any housework, because it is parents job to take care of them. In my opinion, they are wrong. I agree that young people should share housework with parents, but not equally.

Equally means that everyone has the same amount of jobs to do, but not everyone can do everything. Adults usually thinks that teenager have plenty of time because when he returns from school and he does not need to do anything. They forgot that young people must do homework as well as housework. On the other hand, adults return form work later than teenagers from school. So, in fact both have equal time to do housework.

Another argument young people use to avoid housework’s is that adults do it better. They often find it hard to realize that adults also had to learn this somewhere, and practice makes perfect.

In my opinion, the best way to share housework is to do it together. Both adults and young people have mostly same amount of time do housework, but adults have experience while teenagers must practice.

I had never imagined I would see myself on the news. And yet today it happened!

We went for a trip to Polish Parliament. It was a reward from competition. After seven hours of traveling we finally arrived. The Parliament building is huge. There are many separate houses, each containing offices or important institutions like Straż Marszałkowska. After few minutes of introduction our guide took us to audience so we could listen to some MP’s speech. It was great. After that we were about to end the trip and leave for some lunch, but in the main hall there were some interviews. We tried to sneak behind them, but one cameraman turned around and filmed our entire group. Later they showed us on TV praising our teacher for such a great idea how to teach teenagers about the work of the parliament. They will never know how it really happened.

od teraz raz na jakiś czas będę udostępniał na tej stronie moje wypracowania pisane do szkoły

Teza tej rozprawki brzmi „Przyjaźń odgrywa dużą rolę w życiu człowieka”. W mojej opinii jest to prawda. To przyjaźń pobudza nas do działania i to ona daje nam odwagę. Życie bez niej jest puste i smutne.

Jako pierwszy przykład potwierdzający tezę przytoczę postępowanie bohaterów książki Aleksandra Kamińskiego „Kamienie na szaniec”. Ich przyjaźń stanowiła motywacje do działań i dawała nadzieję na lepsze jutro. Wsparcie, jakie dawali sobie nawzajem oraz to czego się od siebie nauczyli pozwoliło im ”godnie żyć i pięknie umierać”.

Za tezą przemawia również fakt, iż łatwiej osiągnąć coś wspólnymi siłami, niż pojedynczo. Widać to wyraźnie w sytuacji przedstawionej w książce „Interświat” pióra Neila Gainmana. Główny bohater, Joey, mimo usilnych starań nie jest w stanie uratować świata sam. Jego próby tylko pogarszają sprawę. Dopiero z pomocą przyjaciół ma jakiekolwiek szanse.

Potwierdzenie tezy można znaleźć również w książce „Mały Książę”, której autorem jest Antoine de Saint-Exupéry. Życie bez przyjaźni jest nijakie i smutne. To właśnie z przyjacielem dzielimy się naszymi sekretami i przemyśleniami. Samotność nie prowadzi do niczego, co można nazwać dobrym. Bez przyjaźni możemy tylko udawać, dopóki kompletnie nie zapomnimy kim naprawdę jesteśmy. Pilot zrozumiał to dopiero, gdy poznał Małego Księcia. To właśnie on pokazał mu, że przyjaźń nadaje życiu sens.

Podobna zmiana zachodzi w Jackobie, bohaterze książki Ransoma Riggsa „Osobliwy dom Pani Peregrine”. Nim poznał swoich przyjaciół uważał się za przeciętną osobę. Nie miał ambicji ani nawet planów na życie. Jego jedynym celem było żyć. Dopiero gdy zaprzyjaźnił się z „Osobliwymi” zrozumiał, że sama egzystencja to za mało. To właśnie przyjaźń daje nam cel i pozwala cieszyć się życiem. Czas spędzony z przyjaciółmi pozwala nam lepiej poznać samych siebie.

Siłę przyjaźni pokazują również zdarzenia opisane w książkach z serii „Kroniki Archeo” napisanej przez Agnieszkę Stelmaszyk. Główni bohaterowie działając razem dokonują rzeczy, o jakie sami by siebie nie podejrzewali. Ich wspólne działa przynoszą korzyści nie tylko dla bohaterów, ale także dla całego społeczeństwa.

Podobna sytuacja występuje w serii książek „Felix, Net i Nika”, napisanej przez Rafała Kosika. Każdy z bohaterów ma inne zdolności, które osobno mogą zdziałać wiele. Gdy jednak są razem, dokonują rzeczy uznawanych za niemożliwe. Felix i jego talent do majsterkowania dobrze współgra z umiejętnościami informatycznymi Neta. Nika natomiast funkcjonuje jako  rozum i sumienie grupy. Doskonale widać to w czasie konstrukcji Golema Golema.

Przykłady, które tu przytoczyłem pokazują, że życie bez przyjaźni jest smutne i pozbawione kolorów. To dzięki przyjaciołom możemy osiągać niezwykłe rzeczy. W mojej opinii, bez przyjaciela życie pozbawione jest wartości. Samotność nie służy nikomu.

G. Kowalik